Vrijdag 30 augustus - Bij Whistler de berg op en terug naar Vancouver

Vanmorgen worden we wakker op Riverside resort campground in Whistler.
Het is een stralende dag en je kunt zelfs in de camper al voelen dat het warm is buiten.
We ontbijten weer lekker buiten op de picknickbank naast de camper.

Als iedereen klaar is en alle spulletjes opgeruimd, rijden we richting de gondels.
Je koopt in Whistler een dagpas en kunt dan gebruik maken van de gondels.
Aan de ene kant van het stadje gaat een gondel naar de Blackcomb en aan de andere kant gaat een gondel naar de Whistler Mountain.
Tussen deze hoge bergtoppen loopt de peak to peak gondel. Een grote bak die van de ene top naar de andere top gaat.

Bij Whistler Mountain kun je dan ook nog een stoeltjeslift nemen, waardoor je echt op de top komt. Daar loopt nog een spannende hangbrug en een Skywalk.
Je kunt je dus boven prima een heel groot deel van de dag en zelfs nog wel langer vermaken.
Want er zijn ook nog heel veel mooie wandelingen boven op de berg.

We parkeren op een speciale parking voor campers en lopen vanaf daar binnen een paar minuutjes naar de gondel.

Tim en ik herkennen de stoeltjeslift naast deze gondel. Deze namen wij in 2008 toen we geskied hebben op de Blackcomb.
We nemen de gondel omhoog. 

Boven kijken we samen even rond. Wat een mooi uitzicht! Het is heel helder en zonnig, dus we kunnen enorm ver wegkijken!

Dan nemen we de peak to peak gondel.
Van tevoren heb ik wel getwijfeld of ik deze gondel wel zou nemen hoor. Het leek me zo hoog en eng. En ik was niet de enige, ook Luuk wist het nog niet zeker.
Maar ik moet eerlijk zeggen dat het alles meevalt en deze lift zo mooi rustig gaat, helemaal niet eng.

De afstand van de ene top naar de andere is 4,4 km, 436 meter boven de grond. 
Het ritje duurt 11 minuten en is echt een toffe belevenis.
Er kunnen 28 mensen in één gondel, maar het is mooi rustig, dus wij zitten met z’n vijven.

Aangekomen bij de Whistler Mountain stappen we uit. Het uitzicht vanaf hier vinden wij nog mooier. Je ziet Whistler mooi liggen, maar ook de rotsen en bergen eromheen. Het is een indrukwekkend gezicht.

Op plekken als dit, moet ik altijd denken aan mijn lievelingspsalm, psalm 121. Deze psalm is al zo vaak een bemoediging geweest.
Onze voorganger Remko deelde er ooit een heel mooi stuk over. De bergen, zo groot en indrukwekkend om je heen, maar God stijgt daar nog boven uit. Hij heeft de bergen gemaakt! Hij hoeft maar één woord te spreken en het ontstaat. En deze grote God gaat met ons mee en wil ons beschermen.
Wat kun je je klein voelen bij grote bergen om je heen, maar vanuit dit perspectief kun je ook zien hoe groot God is.

Als we even hebben rondgekeken, besluiten we wat te eten in het restaurant hier op de top. We gaan voor een lekkere burger of kip met patat en genieten ook tijdens het eten van het mooie uitzicht op het terras.
Het is best warm, zelfs hier, zo hoog. We kunnen prima in ons t shirt en korte broek zitten.

Na de lunch lopen we een klein stukje naar beneden en nemen dan de stoeltjeslift.
Stoeltjesliften zijn niet Luuk zijn favoriete, dus hij twijfelt tot het laatste moment, maar gaat toch mee.
En het gaat best steil tegen de rots omhoog!

Boven lopen we naar de brug die op het allerhoogste stukje gemaakt is. Heel hoog en best spannend, maar hij wiebelt bijna niet, dus we lopen er alle vijf overheen.

Aan het einde van de brug is nog een Skywalk. Ook hier lopen we nog even overheen.

Ik vind ons wel stoer en moedig hoor, nou vooral de lange krullenbol en ik vinden hoogtes niet altijd leuk, maar dit samen doen geeft ook wel echt een kick.
Vanaf de Skywalk loop je via een mooie wandeling weer terug naar de stoeltjeslift.

Naar beneden gaat hij echt het eerste stukje heel recht naar beneden. Luuk en ik gaan weer samen en besluiten niet te kijken, maar gezellig even te kletsen.
Terug bij het restaurant besluiten Tim, Luuk en Roos dat ze de peak to peak lift nog wel een keer willen doen. Gewoon even heen en weer.
Terug kiezen ze voor een speciaal bakje, met glazen bodem. Nou ja, niet de hele bodem hoor! Een klein stukje met een het eromheen in het midden van de lift.

Sara en ik kijken ondertussen nog even rond bij het restaurant.
Dan is het echt tijd om helemaal naar beneden te gaan. We nemen de laatste lift die ons weer middenin het stadje van Whistler afzet.
Gaaf om deze bijzondere reis met zo’n hoogtepunt, letterlijk en figuurlijk af te sluiten!

We lopen nog even door het stadje en scoren de laatste souvenirs. Ook halen we allemaal een heerlijk drankje bij Starbucks, een heerlijke koude karamel met nootjes en slagroom.

We kunnen maar moeilijk afscheid nemen merk ik, dit is zo’n leuke plek!
Maar we moeten nog een ruim uur naar onze campground, dus we moeten echt gaan nu.

Op de terugweg rijden we nog even langs het Olympisch dorp, waar we gister eigenlijk wilden slapen.
Je ziet hier de springschansen nog en de langlauf routes.

Hierna rijden we naar onze campground in Vancouver, Capilano RV camground. Vanaf hier is het maar een half uurtje naar Cruise Canada, waar we morgenochtend de camper in moeten leveren.
We rijden hiervoor weer de Sea to Sky Highway. Deze hebben we op weg hierheen en ook vorige week gereden toen we in Whistler waren. Maar dat is geen straf hoor. Deze weg is zo mooi!

Op de campground aangekomen blijken er een zwembadje en hottub te zijn. De kinderen duiken er nog even in, terwijl Tim en ik inpakken.

We raken aan de praat met een man die tegenover ons staat en delen wat ervaringen van onze vakantie. Hij is opgegroeid en Vancouver en wordt blij van ons enthousiasme voor dit land. Hij woont nu in Amerika en heeft morgen op deze campground een spaghetti party met zijn familie. Hij vindt het jammer om te horen dat wij dan al weg zijn, anders waren we welkom geweest. Wat leuk en hartelijk!

Als bijna alles is ingepakt, gaan we voor de laatste keer onze bedjes in, in de camper.

Morgen hier nog samen ontbijten en dan is ons camperavontuur helaas voorbij.