Zondag 17 mei - Death Valley

We doen vanmorgen een beetje rustig aan. De dag in Las Vegas was gaaf, maar ook intensief, zoveel te zien en uiteindelijk bijna 25000 stappen gelopen, misschien wel 20 km.
Als iedereen wakker is, ontbijten we samen en maken ons klaar om weer verder te reizen.
Voor we naar Death Valley rijden, rijden we nog even langs het Silverton hotel naast ons. Hier zit een mega grote outdoorwinkel waar ze echt van alles verkopen en het hotel heeft een gigantisch aquarium dat we even willen zien.
Je kijkt je ogen uit in de winkel, vishengels zo ver als je kunt kijken. Allerlei geweren en jachtgeweren die je zo kunt bekijken. En veel kleding. Carharrt is bv als werkkleding en outdoorkleding ontstaan en wordt hier veel verkocht voor een veel lagere prijs dan in Nederland. 
We kijken even bij het aquarium dat zo groot is dat er een zeemeermin en duiker in zwemmen. 

Dan is het tijd om naar Death Valley te rijden, zo’n 2 uur vanaf hier.
Als je Las Vegas verlaat, rij je eigenlijk meteen de woestijn in en dat blijft zo tot en met Death Valley. Nu denk je bij de woestijn waarschijnlijk aan grote zandvlaktes, maar dat is niet zo. Slechts 1% van Death Valley bestaat uit zandduinen. Het landschap is eigenlijk heel divers, rotsen en bergen, zoutvlaktes en ook best wel wat groen. Geen bomen of grote struiken, maar de wel kleine struikjes die goed tegen de extreme droogte kunnen. 

Death Valley is één van de heetste, droogste en laagste plekken ter wereld.
Omdat het zo extreem warm kan zijn in de zomer mag je vanaf 1 juni tot en met eind september niet met een gehuurde camper Death Valley in. Ook is de grond bij Badwater Basin dan soms zo warm dat je er een ei op kunt bakken.
 

We maken als eerste een stop bij het Zabriski Point. Vanaf Zabriskie Point heb je een weids uitzicht op een ruig en kaal maanlandschap, badlands genaamd. Badlands komen vooral in droge gebieden voor en worden gek genoeg gevormd door water. De regenbuien zijn vaak zo kort en heftig, dat het water niet snel afgevoerd kan worden. Hierdoor krijg je kloven en Heule in de zachte rotsen en stenen. Die kunnen we vanaf het uitzichtpunt goed zien.

Als we wegrijden krijgen we allemaal op onze mobiele telefoon een noodmelding. We hebben geen bereik of internet dus ze komen via een satelliet binnen. Er wordt gewaarschuwd voor een extreme zandstorm met veel wind, tot wel 100 km per uur. 
Het is nu nog rustig, maar we houden goed in de gaten wat het weer doet.
 

We maken een korte stop bij het Visitor Centre waar Roos weer een stempel aan haar paspoort toevoegt en een pin halen die we sparen van onze reizen.
Hierna rijden we naar Badwater Basin, één van de laagste stukken van de wereld. Je zit hier 85,5 meter onder zeeniveau.
Als we uitstappen lijkt het wel alsof op een andere planeet zijn beland. Een uitgestrekte vlakte met aan de ene kant donkere bergen en overal gebarsten grond door de droogte en kilometers grond bedekt met een laag zout.
We lopen een stuk over de zoutvlakte en proeven uiteraard stiekem even hoe zout het is, héél zout!
In de zomer wordt het afgeraden om na 10 uur de zoutvlakte te betreden. Omdat de bodemtemperatuur vijftig procent hoger is dan de luchttemperatuur, zou je hier dus een ei op de grond kunnen bakken. 
 

We rijden de Badwater Road weer terug naar het Visitor Centre en vanaf daar is het nog een half uurtjes naar onze campground, die ook in Death Valley ligt.
We merken dat het harder en harder begint te waaien. In het begin kunnen we nog wel doorrijden. Maar de wind wordt al snel zo extreem dat we twijfelen of we niet aan de kant moeten gaan staan. Onze camper is ruim 3,5 meter hoog en 9 meter lang. Als de wind op de zijkant beukt is het zo extreem dat we denken dat de camper om zou kunnen waaien. Ook verdwijnt het zicht bijna volledig door de gigantische zandstorm.
We gaan aan de kant stilstaan, maar de camper schud aan alle kanten en dit voelt ook niet veilig. We staan in the middle of nowhere, we hebben hier geen bereik en er is bijna geen ander verkeer.
We besluiten heel voorzichtig door te rijden naar onze campground. Over het laatste stuk doen we bijna een uur, maar gelukkig komen we veilig op de campground aan.
Daar stormt het nog steeds en de stoom en internet is uitgevallen, maar er staan nog wat andere campers dus het voelt een stuk veiliger. Tim en Luuk pakken zich helemaal in en trotseren de storm om bij de receptie om meer informatie te vragen. Het is bijna niet te doen om er doorheen te lopen, je wordt gezandstraald.
Bij de receptie horen we dat de storm pas vannacht zal gaan liggen. Wanneer er weer stroom is weten ze niet. Gelukkig zijn ze bekend met dit extreme weer, het komt een aantal keer per jaar voor.
We hebben gelukkig een grote accu in de camper, dus we maken een pan macaroni terwijl de storm door raast. Verder komen we de camper niet meer uit.
We gaan op tijd slapen, benieuwd hoe alles morgen eruit ziet. Want we hebben geen idee waar we precies staan.

We zijn blij dat we veilig zijn aangekomen en dat de storm pas aan het einde van de middag kwam, nadat we alles in het park gezien hebben.
De camper blijft schudden, het waait gigantisch hard, de camper schommelt ons in slaap.