Dinsdag 13 augustus - Glacier National Park en een spannend avontuur bij Golden Skybridge!

Na een prima nacht worden we vanmorgen alle vijf ongeveer rond dezelfde tijd wakker.
Wat kan ik genieten van ons huis op wielen en deze tijd samen!
Het is nog wat bewolkt, maar warm genoeg om buiten te ontbijten.
Als iedereen klaar is, rijden we door naar Glacier National Park. Er zijn hier een aantal mooie wandelingen die we graag willen doen.
Naast de wandelingen is de weg door Glacier al zo ontzettend mooi! Ik blijf maar rondkijken en zou haast na iedere bocht wel een foto willen maken.

Onze eerste wandeling is bij Helmlock Grove, hier maken we een korte wandeling door een stukje regenwoud. Het is eigenlijk heel uniek dat er nog regenwoud is op het Noordelijk halfrond.
De route loopt over houten bruggen en we zijn al snel helemaal rond.

Daarna rijden we door naar de Rockgarden trail.
Bij elke wandeling staat er een bord aan het begin van de route met wat informatie. We lezen dat de rotsen die hier liggen nog uit de ijstijd komen en dat dit een gebied is wat in het voorjaar afgesloten wordt, omdat er dan veel beren met hun jongen leven.
Het is een prachtige wandeling, wel veel klimmen en klauteren op sommige stukken. Maar de kinderen vinden dat het leukst. Vooral Roos is door haar sport, boulderen, heel behendig merken we. Zonder veel moeite klimt ze op de hoogste stenen. Ik kan sommige hoge afstappen met m’n knie niet zo goed maken, maar als ik teveel achterblijf, schiet er altijd wel iemand te hulp.
Wat een prachtig gezicht al die rotsen en in de verte zien we de gletsjers en de Rogers Pass.
 

Roos gaat even naar de wc in het toiletgebouw op de parkeerplaats, ze roept me al snel. Mam, er zit gewoon een gat in de grond!
Het is wel een apart gezicht, gewoon een toiletpot, maar als je erin kijkt, zie je een heel diep gaat waar je alles ziet liggen.
De wc’s zijn verder keurig schoon en het stinkt ook niet.
Canada zelf is zowieso erg schoon vinden we, je vindt eigenlijk nergens rommel of losse papiertjes.

We rijden weer door en maken iets verder een stop bij Rogers Pass, hier is ook een bezoekerscentrum met een klein museum.

Rogers Pass is het bekendste overblijfsel uit de tijd van de spoorwegaanleg. Hier reed jarenlang de trein die Oost en West Canada met elkaar verbond.
Door dit spoor konden mensen makkelijker door dit gebied reizen en mede daardoor zijn de nationale parken ontstaan. 
De aanleg van het spoor was in die tijd met weinig machines een hele prestatie!
Het museum legt dit op een leuke, beeldende manier uit.
Daarnaast is er veel informatie te vinden over de dieren die in Canada voorkomen. We bekijken een mooie film over beren.

Terwijl we binnen zitten, begint het kort even keihard te regenen en te onweren. De eerste regen van de vakantie! 
We kijken nog wat rond en terwijl Luuk en Roos nog een potje schaken, lopen Sara en ik vast naar de camper om een lunch klaar te maken.

Als we buiten komen is het droog en zien we de zon alweer doorbreken.

We genieten van een lekker broodje in de camper en rijden dan door naar de laatste wandeling van vandaag, de Bear Creek Falls trail.
Dit is een wandeling van 1,6 km, maar er staat dat je er een uur voor moet rekenen. Het is eerst alleen maar heel steil dalen(62 m), naar een mooie waterval. Daarna moet je dezelfde weg weer omhoog, maar dan flink stijgen. 
Ik twijfel om mee te gaan, omdat mijn knie erg dik en wat pijnlijk is door het klimmen op de rotsen. Ik loop een stukje mee, maar besluit al snel dat ik deze wandeling beter niet kan doen. Dus ik loop terug naar de camper en zet daar een lekker kopje koffie.

Tim en de kinderen wandelen door en als ze terug zijn laat Sara me al de foto’s zien.

We rijden verder, Glacier Park uit en gaan op weg naar Golden.
Alle bewolking is inmiddels helemaal weggetrokken, de zon schijnt en de lucht is helemaal blauw.
In Golden gaan we een bijzondere stop maken, bij de Golden Sky bridge, waar sommige van ons enorm naar hebben uitgekeken en anderen toch wel een beetje zenuwachtig voor zijn.

Bij de touwbrug van Lynn Canyon hebben we stiekem al even geoefend, maar deze is veel en veel langer en daarnaar ook veel en veel hoger. Het is de hoogste touwbrug van Canada en je loopt 150 meter hoog boven een kolkende rivier en waterval.
Je loopt over de hoogte brug heen en aan de overkant zijn allerlei activiteiten die je kunt als je een Adventure pas koopt. Rodelen, klimparcours en het meest spectaculaire: de Sky zipline! Waarbij je 300 meter lang en op meer dan 150 meter door de lucht vliegt!
Sara heeft van tevoren al bedacht dat ze dit heel graag wil. Ze vindt het ook niet echt spannend, maar vooral heel gaaf!
Luuk, Tim en ik hoeven er niet over na te denken, de eerste en de laatste twijfelen al of ze de brug over durven.
Roos twijfelt, dus kopen we voor de meiden een Adventure pas en kopen we voor de rest een gewoon brugticket.
Alles in het park is prachtig aangelegd. 
En het is ontzettend rustig! We hebben gehoord dat het hier in het hoogseizoen enorm druk kan zijn en dat je al uren in de rij kan staan voor een ticket en dan in een file de brug over gaat. We zien overal van die pretpark hekken, maar er zijn maar heel weinig mensen.

We vinden het sowieso erg rustig op plekken waar we wandelen en zijn, komen ook bijna geen Nederlanders tegen. Het is ideaal dat we als laatste regio vakantie hebben en onze vakantie ook in de laatste weken hebben gepland.
Bij de camperhuur zagen we al dat dat gigantisch scheelt in de huurprijs en ook wat drukte betreft ga je al richting einde hoogseizoen. 

We gaan het park in en lopen als eerste meteen naar de hoge brug. 
Wow! Dat is wel echt heel hoog!

Op dat moment weten we niet dat de brug, vooral bij het midden best wat schommelt, anders waren sommige van ons misschien niet gegaan.
Tim gaat voorop en ook Roos en Sara lijken er geen moeite mee te hebben.
Ik moet zeggen dat het veel scheelt als je alleen maar vooruit kijkt.
Het is echt indrukwekkend en ik vind het tegelijk ook heel erg eng. Terwijl ik dit type, voel ik het nog in m’n benen.
Als ik even naar beneden kijk, zie ik heel erg in de verte een rivier onder ons stromen, aan de zijkant hoor ik een waterval.
Er is gelukkig goede controle aan het begin van de brug, zodat er niet gesprongen wordt of andere gekkigheid.
Vanaf de zijkant lijkt de brug minder lang, maar als je erop staat lijkt er geen einde aan te komen. Het idee dat we dit samen als gezin doen en dat iedereen uiteindelijk durft, geeft me de energie om door te lopen.

Zo blij als mijn voeten uiteindelijk weer vaste grond voelen!
We lopen een stukje door en komen bij een leuk klimpark, Sara en Roos worden in tuigjes gehesen en klimmen een mooi parcours.

Hierna lopen we naar het rodelen. Een hele gave rodelbaan, die ook een stukje over de rand van de steile afgrond gaat. Luuk en ik zijn opnieuw blij dat we deze niet hoeven doen.
Sara en Roos genieten enorm, je hoort ze van ver al aankomen en hun grote glimlach als ze voorbij razen is goud waard!

We maken even een leuke foto bij een schommel waar boven staat: Touch the sky! Nou, dat hebben we beleefd hoor!

Dan gaan de meiden richting de zipline, terwijl Luuk en ik via de lagere brug alvast naar de overkant lopen waar de meiden aankomen.
Lagere brug? Nou, zo lijkt echt niet!
Het zal misschien een paar meter lager zijn, maar we hebben geen keuze en moeten erover.
Gelukkig is ook hier bijna niemand, dus we kunnen in ons eigen tempo alleen over de brug wandelen.
Luuk loopt voor me, ik probeer hem wat af te leiden door met hem te praten. Maar hij zegt geen woord terug, loopt in een heel stak tempo met beide handen aan de brug.
Aan de overkant vertelt hij even later dat hij pas weer ademhaalde toen hij aan de overkant was. Zo spannend, maar voor mij is hij een stoere held vandaag!

Even later zien we Sara op een mega hoogte over ons heen razen! Zo stoer!
Het plateau waar ze vanaf springt, zit bij het rode kruisje…

Roos volgt niet en loopt even later met Tim over de brug. Ze had al helemaal in tuigje boven klaar gestaan, maar durfde toch niet.
Ze is wat teleurgesteld, baalt ervan. Maar ik leg haar uit dat kiezen om niet te gaan en grenzen aangeven als je iets echt veel te eng vindt, ook heel stoer en dapper is! 
De teleurstelling is al snel verdwenen als ze een mega schaakbord ziet en Luuk haar uitdaagt voor een potje.

We kijken nog even bij de brug, er is nu echt niemand meer en de zon gaat zo mooi onder!

Om 20.00 uur als het park gaat sluiten lopen we de poort uit. Wat was dit een gave ervaring!

We rijden snel door naar onze camping Quinn Creek bij Parson. Dat ligt op de weg van Golden naar Cranbrook, voorbij Radium Hotsprings.

Als we ‘s avonds op bed liggen, kletsen we samen nog wat over de dag, de mooie wandelingen, maar de gesprekken gaan vooral over hoe hoog en eng die brug wel niet was en hoe gaaf Sara het vond om door de lucht te zweven op zo’n grote hoogte.

Met een grote glimlach val ik in slaap, wat ben ik dankbaar dat we samen deze gouden herinneringen mogen maken!