Woensdag 14 augustus - Fort Steele en Hot Springs

Vanmorgen willen we een beetje op tijd vertrekken, omdat we een aardig stukje willen rijden en wat dingen op de planning hebben waar we wat langer willen rondkijken.
Op deze camping hebben we full service, dat wil zeggen: water, stroom en de mogelijkheid om de vuile tanks te legen. 
In principe kun je best lang zonder stroom, maar onze watertank begon wat leeg te raken en het grijze water(afwas en wastafel) en het zwarte water(wc) was bijna vol.
Het is niet het meest leuke klusje, maar Tim is er handig in. Je sluit een lange flexibele buis op de afvalopening en laat eerst de wc tank(black) leeg lopen en dan het overige afvalwater(grey).

Even later rijden we weg, op weg naar Fort Steele, iets boven Cranbrook.
Fort Steele is een dopje waar je helemaal teug gaat in de tijd. Je zou het een klein beetje kunnen vergelijken met het Openluchtmuseum in Nederland.
Fort Steele vertelt een stukje geschiedenis van Canada, het is zo mooi aangelegd, dat je echt even het gevoel hebt dat je in die tijd rondloopt.
Tim en ik zijn hier in 2008 samen ook geweest en wilden er heel graag met de kinderen samen ook naar toe.
Het is niet echt logisch op de route die we dit keer rijden, maar omdat we ook de Hotsprings willen bezoeken en via Kootenay Park naar Banff rijden, hoeven we maar een klein stukje om.
We komen om 10.15 uur aan bij Fort Steele, er staan nog weinig auto’s en campers op de parkeerplaats.

We kopen kaartjes en dan staan we in het stadje. De kinderen kijken hun ogen uit.
Het leuke is dat er door het hele dorp acteurs rondlopen, die een rol hebben van een bepaald figuur in die tijd. Ook mag je bijna alle gebouwen in en op je gemakje even rondsnuffelen.
We lopen allereerst even naar het theater om naar de wc te gaan.

Als we binnenkomen zit er een vrouw in kleding van die tijd achter de kassa. Ze vraagt ons waar we vandaan komen en hoe we hier zijn gekomen. We vertellen dat we vanuit Nederland naar Canada zijn gevlogen.
Ze kijkt verschrikt op en zegt: dan zullen jullie armen wel heel moe zijn! Ik wist niet dat mensen konden vliegen! Hoe hard we ook lachen, ze blijft in haar rol. Zo grappig!

We kijken even rond in het theater en lopen dan weer naar buiten.
Er komt net een paard en wagen aanrijden, de man achterop vraagt de kinderen of ze zin hebben in een ritje door het dorp.
Dat willen ze wel en dus rijden we even later met paard en wagen het dorpje door.
Terwijl we rondrijden vertelt de man hele interessante verhalen over Fort Steele en de geschiedenis van dit plaatsje.
Hij legt uit dat er tot 1860 eigenlijk alleen maar indianen en stammen in dit deel van Canada waren. De eerste Europeanen kwamen daarna, omdat ze in dit gebied goud ontdekten. Ook werd hier veel tin gevonden. Fort Steele zou een grote en welvarende stad worden en de spoorlijn zou hierheen gaan.
Toen deze plannen wijzigden en Cranbrook kreeg de spoorlijn, vertrok iedereen daarheen en bleven in Fort Steele maar 150 mensen wonen.
Veel van de gebouwen die we vandaag zien, zijn origineel en gerestaureerd.
Wat een vriendelijke man en wat leuk om deze verhalen van hem te horen.
We bedanken hem vriendelijke en lopen het stadje verder door.

We lopen langs het postkantoor, de government building waar we oude cellen zien en Roos even opsluiten. 

In ditzelfde gebouw zit de trouwzaal.
Roos speelt ambtenaar en Tim en ik mogen opnieuw trouwen. Roos gaat er helemaal in op, zo leuk!

We zien een smid, een kapper, twee winkeltjes waar ze allerlei huishoudelijke artikelen verkopen en in de andere groente, voedsel, enz.
Als je een winkeltje binnenstapt, ga je echt even terug in de tijd. De winkel is helemaal aangekleed zoals het er toen uitzag. 

Er is een plek waar we naar goud kunnen zoeken. We vinden piepkleine korrels.

Om de hoek staat het postkantoor en dan komt voor de kinderen misschien wel de leukste winkel van het dorpje: de snoepwinkel!
Alles zit in mooie glazen potten en ze verkopen snoep uit die tijd.
We kopen allemaal een soort zuurstokje in de lekkerste smaken.

Naast de snoepwinkel zit de tandarts en daarnaast de drogist, dat zal vast geen toeval zijn.
Het is inmiddels 12 uur en buiten de school van het dopje staat de juf al op ons te wachten.
We moeten netjes in de rij gaan staan,  meisjes links, jongens rechts en mogen dan de school binnen lopen.
Eerst even links naar het bankje staan om het Canadese volkslied te zingen: God save the queen.
Hierna mogen we gaan zitten en volgt een hygiëne check, handen op tafel en de juf kijkt zorgvuldig of alles wel netjes is. Haren uit het gezicht, Tim krijgt een groot compliment. Haha!
Het is zo leuk hoe de juf in haar rol blijft en je echt het gevoel geeft dat je even op school zit in die tijd.
Op leibordjes schrijven we even later onze naam. En waag het niet om voor je beurt te praten! Als je iets wil zeggen, steek je je hand op en als je aan de beurt bent ga je naast je tafeltje staan om antwoord te geven.
Een man die per ongeluk het antwoord roept, moet naar voren komen en met een donkey head in de hoek staan.
Na een stukje geschiedenis is de les klaar en ‘are we dismissed’.
Wat was dit leuk zeg!

Omdat het lunchtijd is, lopen we even naar de bakker. Buiten ruik je al de heerlijke geur van kaneelbroodjes.
We kopen Cinnamonbuns! Er zit een heerlijke crème op, ze zijn zo ongelofelijk lekker!

We kijken nog even in een kerkje, de tinshop en een woning uit die tijd en lopen dan terug naar de ingang.

Daar vinden we de originele barakken, waar de eerste bewoners van Fort Steele sliepen, toen ze in deze regio nog zochten naar goud.

Niet veel later staan we buiten en vervolgen we onze reis.
We vonden het alle vijf meer dan de moeite waard om hierheen te rijden!

We rijden even door naar Cranbrook voor de Walmart. Dit is zo’n beetje de laatste grote supermarkt voor we naar de Rockies rijden.
Hier hebben we weer even bereik en dus upload ik een blog en bellen Tim en ik onze moeders even. Altijd fijn om ze even te horen en even te kletsen!
We zijn vandaag precies een week weg, maar het voelt al zoveel langer! Het tijdsverschil, het leven hier en alles wat we al gezien en gedaan hebben, alles is even zo anders. We hebben het zo fijn en goed samen.

Als we terugrijden van Cranbrook rijden we langs een kleine wegopbreking. Zo grappig dat ze dat hier niet aanduiden met alleen een bord, maar dat er iemand langs de weg staat die het bord omdraait als we weer mogen rijden.
Een stukje verderop zien we prachtige rotsen, het lijken wel krijtrotsen.

Dan komen we aan bij de Fairmont Hot Springs. In 2008 bezochten we de Radium Hot Spring, die iets verderop liggen. Tim zijn moeder gaf de tip om deze te bezoeken, omdat je hier zo mooi weg kunt kijken.
Dit is de grootste natuurlijke hot springs van Canada. Er zijn 3 baden, van 30, 32 en 39 graden.
En m’n schoonmoeder heeft niets teveel gezegd, het uitzicht is werkelijk prachtig!
Het is heerlijk water en na 2 uur, verlaten we  heerlijk ontspannen en met rimpelige handen en voeten het zwembad.

We rijden door naar onze camping, Redstreak, die een kwartiertje verderop ligt. 
 

Er zitten hier veel muggen, dus we gaan dit keer niet buiten zitten. Maar het is ook al laat en we zijn moe en rozig van het zwemmen. Dus lekker op tijd stappen we onze bedjes in.